***
И динь прогűрк, ги влűй домашньий,
Лиш сары мастити, а бűльше – нич.
Обы блистіли.
Слова убсіли –
Летят, ги газды на могорич.

Вже тиждынь мочит, та пахне прілым,
Замокло сіно – така біда!
Коровы нигда не померенжут,
Кобыла вбернеся гет, гніда.

И ты не будеш на нűм стелити
Обы личити зіркы тай пóтят,
Кой пластя вшитко вонит ги плісінь –
Дівкы на нього ити не хотят.

Ци нитку вдіти – зашити хмары?
Ци сіно нести кудысь пуд стріху?
Налляти палинкы файну децу,
Клепач узяти – товкти уріхы…

И удганяти слова уд себе,
Бо ниськы вшиткі такі, ги мухы.
Залаю в бога. А ты, Всевишньый,
Не слухаш нигда, тай нись не слухай.

30.07.17 © Василь Кузан

Словничок:
Влűй – олія,
Сары – верхня частина чобіт, халява,
Нич – нічого,
Обы – щоб,
Нигда – ніколи,
Померенжут – поїдять,
Личити – рахувати,
Пóтят – пташок,
Пластя – купки сіна. Пласт – ще не копиця, але вже не навилок,
Дівкы – дівчата,
Налляти палинкы файну децу – налити 100 грам горілки,
Клепач – молоток,
Уріхы – горіхи,
Нись, ниськы – нині,
Вшиткі – всі.