***
Сколомыйко, сколомыйко, серце ми ся вдрыват.
Дощ танцює по цимбалах и голосит дрымба.
Дись далеко моя мила – сóнічка не видко –
В’яже шалик, яже узлик – рвеся божа нитка.
Сколомыйко, сколомыйко, дай ми удпочити:
Мы лиш двоє у каріці – никат на нас чилядь.
Мы з тобов ся заиграли, світ нам ся убертат,
Видко, ты тым світом крутиш – ты, ги я, уперта.

Сколомыйко, сколомыйко, кüлько того світа!
Вчора яблüнка цвіла лиш – ниськы сніг пролітат.
Айбо як бы там не было – ты лиш сколомыйка,
Ты на вто, що я говорю через персты никай,

Бо я люблю вту, що в сирцю вже гніздечко звила,
Вту, що близько вать далеко, а єднако мила.
Сколомыйко, сколомыйко, не тягни ми жилы,
Мы ся любиме давно вже – щис׳ме и не жили.

28-29.11.17 © Василь Кузан

Словничок:
Сколомыйка – пісня і танець, схожий на аркан,
Каріка – танцювальне коло,
Заиграли – затанцювали,
Ниськы – сьогодні,
Персты – пальці,
Вать – або,
Єднако – однаково.