Сёньня – Гародя, заўтра – Вільня.
Я трывю крок няспынны,
Бачу плошчы, здані, тысячы двароў,
Мітусьню дарожных ліхтароў.
Начны шпацыр зноў каліча ў дарогу,
Але куды вядома толькі Богу…
Улетку – Кіеў, восеньню – Варшава.
Еду я, а дома стыне кава.
Родны Менск забыўся на мяне.
Мілы, пачакай мяне яшчэ!
Патрапіла ў Рыгу, і Кракаў, і Гдыню
Лячу да цябе і лаўлю зноў машыну,
Трываю і холад, і вецер, і сьцюжу.
Ад голаду кішкі зноў лезуць наружу,
Але вось аўтобус я еду ізноў
У Львове абед ужо смачны гатоў.
“Даехала!” “Дзіва!” “Не горад, а казка!”
“Я ўбачыла цуда!”. Шлях быў не напрасны…
Сяджу ля тэатра і думаю там:
“А што, коль паедеду я ў Аўганістан?
Куплю сабе осліка, буду катацца,
А дома ўсе будуць зь мяне пасьміхацца”.
Усе скажуць: “Дзівачка! Навошта ён тут?”
Ну ладна. Як скажаце. Будзе верблюд.
На ім паплыву я бы на караблі!
Ад мора да мора… “Усё! Хопіць! Пайшлі!
Пайшлі, бо цягнік паедзе без нас….
Не будзе нам Піцера. Будзе калгас…”
У калгасе ёсь куры, каровы, бычкі,
Сабакі, кацяты ды парсючкі!..
“Такую жывёлу я бачыла дома.
А Піцер адзін, ён прыгожы вядома.”
Прыйшла на перон, а білета няма!
Злізала карова?! Ці з’ела сьвіньня?!
“Знайшоўся!” Сама яго недзе задзела,
Я села ў вагон ды стралой паляцела…
Мой шлях быў не лёгкі, складны быў шлях.
Цяжкі чамадан я цягну ў руках…
Каб скінуць баласт і ў Ташкент паляцець!
Сябе паказаць ды людзей паглядзець!
Пабачыць пустэльню, трохлапых зьвяроў,
Каменьнеў з рукамі, безрогіх кароў…
Прычніцца ж такое! Я знаю сама:
Дзівачка, варятка, дурында, балда…
Не будзе такога. Жыццё Вам не казка,
А казку прыдумаць?
Для Вас – Калі ласка!
__________________________________________________
NZ