Wtedy, gdy ogień nienawiści zgaśnie,
Gdy chociaż jedna iskierka nadziei
Zabłyśnie w sercach napełnionych waśnią,
Zacznie nas łączyć to, co dziś tak dzieli.

Może wtedy zaczniemy się rozumieć
I przestanie być nam obca bratnia dłoń.
Z wiary w jutro zaczniemy być dumni,
Gdy przejrzystość przemyje naszą skroń.

Dziś stajemy na drogach rozpaczy.
Wylewamy z serc swoich brudne łzy.
Tak naprawdę, nic one nie znaczą,
Gdyż są takie, jakie wnętrza mamy my.

Dla przyjaciół chcemy być aniołami,
Dobrze wiedząc że nie będziemy latać.
W sercu wciąż śpi nienawiści dynamit…
Wiemy, czym jest nienawiść dla świata.

Spójrzmy, niebo ponownie się chmurzy.
Czas głupoty niesie burzę z deszczem.
My znów lgniemy w objęcia tej burzy
Zniesławiając wolności swej przestrzeń.

Dusza znów fascynuje się cieniem,
Nie dostrzega słonecznych promieni.
Czy jest z tymi, co nieśli cierpienie?…
Może czas już kierunek ten zmienić?

Nasze JA wciąż należy do Boga,
Który widzi wątpiące w nas dusze,
Co to błądzą po kłamliwych drogach.
Choć złych kroków dziś nikt nie wymusza.

Bóg osądzi, kto z grzechem szedł w parze.
Kto brał to, co grzech dawał w naturze.
W blasku nieba, krzywd ludzkich witraże
Są plamami na narodów skórze.
14.09.2007r.