***
Мала мамка три сыны,
Та всі были русины.

Старшый быв русин по крови,
Мав думкы простъі й здóрові,
Знав, ош Україна – Русь
И мовчав про вто чомусь.
Ввüн ходив на заробüткы
В Рóсію, так ги до тüткы.

Середущый – менше мудрый –
Всім мозґы довкола пудрив,
Ліз усяде з свóйов правдов,
Про народ окремый правив.
И в Мадярщині робив…
Що впóвісти? Добре жив.

А молодшый – щи дітвак –
Поняти не мüг нияк:
Як ото браты май старшъі
Тüлько в сóбі маут фальші?
Каждый тягне сам сóбі,
Докüть не пüде у грüб.

Як ото їх помирити?
Всі – єдної мамкы діти.
Роблят в празникы и будні,
А сыны, поправді – блуднъі…
Єдности у них ни є.
Гüрко на души стає.

Пробóвав и сяк, и так,
А оно ни йде нияк…
Сів увüн товды на шіфу
И в Америку почіхав.

09.07.18 © Василь Кузан