Сьвятло полымя любові
Гарыць агнём тваіх жаданняў.
Свет выпраменьвае силуеты абрысаў,
Пасылы пачуццяў Прачнуўшыся любові.

Пішу табе я зноў у азарэнне,
Мне чыста і светла ў душы,
Настане час прасвятлення,
Калі прамень святла пабяжыць да цябе.

Я зноў адчуваю сябе ў мажоры,
Душа спявае як салавей ў ночы.
І тэкст мой папросту ў наборы,
Даруй мяне і не спаганю.

Мной авалодалі чары сладострастья,
І ў сэрцы нега і цёпла.
Мне не страшны цяпер ненастья,
Мне проста ад любові светла.

Жыць радасна і чыста ў гэтым свеце,
Я адкрываю свой канал.
І зноў гуляю я на ліры,
І сыходжу ў любові астрал.

Пісаць мне папросту не цяжка,
Хачу я ўсё табе выліць.
Бо пачуццям нашым верыць трэба,
Бо хто-то павінен асвятліць.


Я сам не ведаю, што са мною.
Я ўвесь лечу, лечу, лечу.
Мне ніколі не загасить сьвечку.
І востраў свой не пралечаны.

Усявышні даў мне азарэнне,
Мары мае ляцяць стремглав.
Слова шукаю без прамаруджвання,
Мару сваю я накіраваліся ў любові анклав.

Святло радасці, любві і сладострастья
Зноў восені мазгі мае стремглав.
І няхай не будзе ніколі ненастья
Мары свае я устремляется вплавь.

11 снежня 2008 года.